Laatste update: 3 april 2021

Pied-à-l’eau

Voorbij de 4-weken-vakantie-horizon

Voeten in het water

De Paradise Regained fungeert een paar dagen als ‘pied-a-l’eau’ in Alicante. Maar dat blijkt wel heel letterlijk te worden als we aan boord komen. Het water staat tot net onder de vloerdelen. 

Dit keer ben ik met twee vriendinnen aan boord om de stad te ontdekken. We gaan niet zeilen, maar Alicante bekijken. Dus lees verder over het leuke wijkje Santa Cruz, een verguld beeld van Salvador Dalí, MACA, een museum voor hedendaagse kunst, het kasteel Santa Barbara dat hoog boven de stad uit torent. De foto’s zijn afwisselend gemaakt door Pernette, Jenny en mij.

J en ik vliegen een dagje eerder met z’n tweeën. P komt een dag later vanwege werk. Als we aan boord komen sluit ik als eerste de accu’s aan. Maar ik hoor een vreemd geluid op het moment dat ik de zwarte draad tegen de minpool van de accu houd. Huh? Het klinkt als de ankerlier denk ik eerst. Maar zachter. Dan ontdek ik dat het de lenspomp is. Dat betekent dat er heel veel water in de bilge moet staan. Onder in de bilge zit een bilgepomp, maar een stuk daarboven hebben we ooit een zware lenspomp die veel water naar buiten kan pompen laten installeren. Ik til het vloerdeel op en zie dat het water tot net onder de vloer staat. Onder de hele vloer is het nat, tot in de douche aan toe. 

Lekkage? Lekke afsluiter? Ik schrik er een beetje van. Het wordt wel heel letterlijk een pied-a-l’eau of eigenlijk meer een ‘pied-dans-l’eau’.

We hebben in december de afsluiter van de wc laten vervangen en vonden dat ze dat professioneel hebben gedaan. Maar nu verdenk ik die afsluiter als eerste. Ik proef voor de zekerheid of het zoet of zout water is. Het smaakt zilt. 

Barrio met trappen en bloemen

Foto: Jenny Hoyos

O, nee hè. Ik zie dit vriendinnentripje al in het water vallen. Straks moeten we weer naar de werf terug en de boot op de kant zetten. Misschien zelfs een hotel zoeken. 

Eerst pomp ik het water weg en droog alles onder de vloer. Vervolgens check ik alle afsluiters, de roerkoning en de seal op eventuele waterstroompjes of druppels. Niets. Ik leg hier en daar een beetje keukenrol bij om te kijken of het over een tijdje nattig wordt. 

Dan gaan J en ik de stad in en doen wat boodschappen bij de Carrefour Express vlakbij. 

We drinken een aperitief met een klein tapaatje bij Soho Park aan de Plaza de Porta de Elche onder de grote rubberbomen. Het is een sfeervol plekje. Daarna eten we in een gezellig klein restaurantje. Het eerste glas wijn sinds ‘dry january’ smaakt weer heerlijk.

Soho Park op de Plaza Portal de Elche

Foto: Jenny Hoyos

Barrio Santa Cruz

De volgende ochtend stappen J en ik de stad weer in. De marina ligt heel  gunstig. Zodra je de haven uit wandelt en bij het stoplicht oversteekt naar de Esplanada d’Espanya, ben je al in de stad. [De boulevard langs de haven.] Je loopt dan tegen een groot, wit gebouw aan dat Casa Carbonell heet. We lopen er aan de  rechterkant langs en duiken onder een poort door naar het plein voor het barokke gemeentehuis, ofwel ayuntamiento. Het is geopend en gratis toegankelijk. Is het interessant om in een gemeentehuis rond te lopen? Nou, hier wel een beetje, maar daarover lees je meer in het bericht van 7 februari. 

Barrio Santa Cruz

We wandelen verder en klimmen al snel door het oude wijkje Santa Cruz. Het wijkje is heel klein en ligt tegen de berg Benacantil aan. [De berg die in het centrum van Alicante ligt. Bovenop staat het verdedigingswerk Castell Santa Barbara] Het is een oud buurtje dat er nu leuk en smaakvol uitziet met veel gekleurde tegeltjes en bloempotten. De straatjes en trappetjes slingeren omhoog.

Bovenaan kan je doorsteken naar het Parc l’Ereta. [Een park met veel verschillende boomsoorten dat tegen de berg Benacantil is aangelegd]  Vandaar kan je verder klimmen naar het kasteel Santa Barbara. J en ik besluiten dat we dat bewaren om samen met P gaan doen. We dalen weer af de Barrio in.

Barrio Santa Cruz

J volgt al snel de muurtegeltjes die een kruisgang* aangeven. Leuk, het is een kleine speurtocht! We komen uit bij een heel klein hooggelegen kerkje. De Ermita de la Santa Creu d’Alacant. Het is gesloten dus ik kan er verder weinig over schrijven. Ik denk dat het buurtje de naam Santa Cruz aan dit kerkje dankt. Of andersom, dat kan natuurlijk ook.

Barrio Santa Cruz, tegeltje van een kruisgang

’s Middags aan boord controleer ik alle afsluiters, seal en de roerkoning nog een keer. Nergens is ook maar een druppel vocht binnengedrongen. Behalve een druppel ter grootte van een euro bij de roerkoning. Ik pruts er nog een klodder schroefaskokervet bij en draai het ding nog wat aan.

In ieder geval lekt de nieuwe afsluiter niet. Dat betekent dat de boot niet meteen de kant op hoeft. Ik moet er nog iets meer tijd overheen laten gaan, dan vind ik misschien de plek waar water binnen komt. 

Áls er water binnenkomt. Want mogelijk hebben Egon en ik de bilge niet leeggepompt nadat we het koelwater van de motor  hebben doorgespoeld met zoet water. Heel dom natuurlijk. Dat zou alleen niet verklaren waarom het waterpeil tot boven de lenspomp stond. Wellicht is er nog water bij gekomen tijdens de borrasca Gloria. Deze storm heeft eind januari met windkracht 12 beaufort behoorlijke schade aangericht aan de Spaanse kust. Gelukkig ligt Alicante geografisch gunstig. Er was in de marina geen enkele schade. Maar het regende wel gigantisch.

Barrio Santa Cruz

In de avond komt P komt met de bus! J en ik hebben bij de Corte Ingles goede ingrediënten gekocht voor een pasta met tomaat, pesto en mozzarella en een goede fles wijn. Niets gezelliger dan aan boord genieten van lekkere dingen en goede gesprekken!!! 

En we hebben nog steeds droge voeten! 

Barrio Santa Cruz

meer stukjes

Voor een betere ervaring van Sailing ∆ Paradise Regained delen we cookies uit. Vind je dat ok?